Het eerste wat ik doe na een overlijden, is soms… niets. Dat klinkt misschien vreemd. Zeker als je uitvaartondernemer bent.

Want wanneer iemand is overleden, lijkt het alsof er meteen van alles moet gebeuren. Er moeten telefoontjes worden gepleegd. Keuzes worden gemaakt. Een kist worden uitgezocht. Een kaart moet worden gemaakt. Een uitvaart moet worden geregeld.

Maar voordat we dat allemaal gaan doen, is er eerst iets anders. Er is een mens overleden. En er zijn mensen achtergebleven. Soms kom ik bij een gezin waar de arts net is geweest. De deur valt achter mij dicht en ineens is alles anders. Dan hoeft er van mij niet meteen een lijstje op tafel te komen. Misschien is het eerst fijn om gewoon even bij elkaar te zitten. Nog een keer naast het bed. Een hand vast te houden. Een kaars aan te steken. Of simpelweg samen stil te zijn. Want de eerste uren na een overlijden zijn geen uren om alles te organiseren. Het zijn uren om te beseffen. Om langzaam te begrijpen dat iemand er niet meer is. Om afscheid te nemen op een manier die past bij jullie. Om nog even dichtbij te zijn.

Ik geloof dat daar mijn rol begint. Niet met het regelen van een uitvaart, maar met er zijn op het moment dat een leven is veranderd. Daarna komt het regelen vanzelf. We nemen de tijd om samen te kijken wat nodig is. Wat past bij degene die is overleden. Bij het leven dat geleefd is. Bij de familie. Bij de herinneringen. En bij de manier waarop jullie afscheid willen nemen.

Geen standaard afscheid omdat het nu eenmaal zo hoort. Maar een afscheid dat voelt als: dit klopt. Dit is van ons. Soms betekent dat dat ik meteen kom. Soms is het beter om nog eventjes samen te zijn voordat ik kom. En beide zijn goed. Want afscheid nemen kent geen draaiboek.

Het begint niet met regelen. Het begint met er zijn. Met aandacht. Met rust. Met luisteren. En misschien is dat wel het mooiste wat ik als uitvaartbegeleider kan doen: niet het afscheid overnemen, maar naast mensen staan terwijl zij hun eigen afscheid vormgeven. Dat is waar mijn werk voor mij over gaat. Over nabijheid, vertrouwen en ruimte. Over iemand niet alleen laten op een moment waarop alles even stil lijkt te staan.

Eerst er zijn. Daarna komt de rest.

Jacolien van Dijk - Resilienza uitvaartverzorging