Het was één van de laatste zomerse dagen van augustus toen we bij een boer nabij Putten het erf opreden. Een keurig erf met bijbehorende gebouwen. Toen we uitstapten kwam al kwispelend een hond aanlopen die al gauw, toen wij goed volk bleken te zijn, weer besloot zich in de schaduw terug te trekken. Geen mens te zien, in de verte, achter een schuur, hoorde ik geluid wat op een trekker leek. De deur van de schuur die tegen de woning was aangebouwd stond uitnodigend open. Dan maar eens een luid VOLLUK richting het huisgedeelte roepen.
Geen antwoord, wel een grote waakhond die moeizaam zijn hoofd optilde maar de verkeerde kant op keek en daardoor ons niet zag. Hij had blijkbaar geen dienst! Het was ook niet vreemd dat we niemand troffen. We waren van plan geweest om een telefonische afspraak te maken. Maar door onvoorziene omstandigheden waren we op deze eerste dag van onze vijfdaagse vakantie al in de buurt. Dan ter plekke maar eens proberen te bellen. Dat had wel succes en Willem, de boer, nam op. Nadat we ons bekend maakten zou hij zijn vrouw naar ons toe sturen. We vertelden toen van het doel van ons bezoek en nadat ze even contact met Willem had legde ze uit hoe we bij hem moesten komen. Aan de ene kant de schuur in, bij de “waakhond” langs lopen en daar de schuur weer uit. Dan over het gazon, daarna over een schrikdraad stappen en dan zouden we Willem snel zien op een verreiker. Zogezegd zo gedaan en vlak voordat we bij Willem waren waande ik me plots in een subtropische omgeving. Omgeven door bomen van wel 5 meter hoog. Kaarsrechte stammen met gigantische bladeren. Wel tot zestig centimeter doorsnee! De bomen stonden in rijen van vier bij drie meter. Zo zag dus een bos van Paulownia bomen eruit na twee tot drie jaar!
Dit was namelijk het doel van onze reis. In de column van december (Bericht uit de toekomst) heb ik mijn fantasie, met een serieuze ondertoon, over de Paulownia bomen al eens laten gaan. Ik heb mij sindsdien verder verdiept in de teelt van deze bomen die na 8 jaar klaar zijn om geoogst (gekapt) te worden. Ze hebben dan een stamdoorsnee tussen 30 en 50 centimeter. Ze groeien vier keer zo snel als een beuk of een eik. Dus in dit geval niet bij voorbaat: “boompje groot, plantertje dood”.
Waarom de Paulownia boom telen in een paar woorden: De teelt is zeer duurzaam en het eindproduct ecologisch verantwoord. In meer woorden: Door de grote bladeren leggen deze bomen vier keer zoveel koolstof vast als de eik of de beuk. Het eindproduct, dat zeer licht van gewicht is, wordt gebruikt in camper-en caravanbouw, Tiny houses, scheepvaart, lichtgewicht meubilair, plaatmateriaal, gevelbekleding en kozijnen vanwege hoge isolatiewaarde, muziekinstrumenten, kano’s en kajaks, en aan het eind van ons leven kunnen we ons ook nog eens in een milieuvriendelijke uitvaartkist van Paulowniahout laten begraven. Nadat de boom is afgezaagd groeit hij in 7 jaar op de achtergebleven boomstronk weer tot een volwassen boom.
Terwijl we ons nog staan te verwonderen over het bos komt Willem naar ons toe lopen. Hij is juist bezig om met een verreiker de bomen te ontdoen van dieven (nieuwe scheuten in de oksel van een blad). Dit om te bereiken dat alle energie naar de groei van de stam gaat. Ik vertel dat we zijn adres van onze contactpersoon hebben gekregen omdat hij heel enthousiast kan vertellen over de teelt van deze boom. Nu heeft onze contactpersoon niets te veel gezegd want hij neemt alle tijd om ons over deze bijzondere teelt te vertellen.
De vele vragen die ik heb kan hij makkelijk beantwoorden. Tijdens een glaasje fris aan de picknick tafel is het nog even gezellig napraten. Dat deze ondernemer niet alleen langs de makkelijke boerenlijntjes boert is wel duidelijk. We hadden het al gezien toen we aan kwamen rijden. Tegenover zijn boerderij lag een weiland dat in een voetbalstadion niet zou misstaan. Dat klopte ook wel want hij teelt ook graszoden voor onder andere gazons. Dus echt een boer die risico’s durft te nemen en daarmee ook weer kansen creëert. We nemen afscheid en bedanken voor de gastvrijheid. Op weg naar ons hotel, voor de eerste overnachting, loopt mijn hoofd over van alle informatie die ik heb gehoord. Die nacht lig ik langdurig wakker. Nu ik mijn plannen in werkelijkheid heb gezien komt het wel heel dichtbij. Veel vragen gaan door mijn hoofd. Is dit nog een verstandige stap die ik wil gaan zetten, ik kan soms ergens heel enthousiast over worden maar na verloop van tijd verdwijnt het naar de achtergrond en horen ze me er niet meer over. Toch is dit anders, ik ben er in gedachten al langer mee bezig en ben nog steeds geïnteresseerd. Dat sommigen mij misschien voor gek verklaren is niet mijn probleem. Ik ben toch niet de eerste die na zijn pensioen nog aan iets nieuws begint. Je zou het een verlenging kunnen noemen.
Bovendien is mijn motto dat je het beste een beetje bezig kunt blijven. De arbeidstijd die het vraagt is de eerste jaren een halve dag per week voor 1 ha en ik wil starten met een halve hectare dus dat moet te doen zijn.
De volgende ochtend app ik nog even met Willem en we spreken af dat ik nog een keer langs kom om wat werkzaamheden aan de bomen uit te voeren. Ook na de confrontatie met de realiteit ben ik nog steeds enthousiast.